छत्रपती संभाजीनगरमधील वाळूज परिसरात घडलेली एक घटना केवळ हृदय हेलावणारी नाही, तर समाजाला जागवणारा इशारा आहे. १६ वर्षीय अथर्व गोपाल तायडे, अकरावीचा विद्यार्थी, आईसोबत संभाजीनगरमध्ये राहत होता. त्याचे आई-वडील विभक्त होते आणि कोर्टाच्या आदेशानुसार आईकडे त्याचं पालनपोषण होत होतं. या अशांत पार्श्वभूमीवर तो मानसिकदृष्ट्या नाजूक अवस्थेत वाढत होता.
घटना कशी घडली
काही दिवसांपूर्वी अथर्वने आईकडे नवीन स्मार्टफोनची मागणी केली. शाळेतील मित्रांकडे स्मार्टफोन होते, त्यामुळे त्यालाही तो आवश्यक वाटत होता. पण आईने अभ्यासावर लक्ष केंद्रित करण्याचा सल्ला देत नकार दिला. यानंतर अथर्वने अप्रत्याशित निर्णय घेतला. आईसोबत खवड्या डोंगराजवळ फिरत असताना, रागाच्या भरात तो धावून डोंगराच्या कड्यावरून खाली उडी मारली. आईच्या डोळ्यासमोरच त्याचा मृत्यू झाला.
मोबाईल — केवळ वस्तू नाही, ओळखीचा भाग
आजच्या पिढीसाठी मोबाईल केवळ साधन नाही, तर “स्टेटस”, “प्रायव्हसी” आणि “आयडेंटिटी”चा भाग आहे. इतरांकडे असलेली ही ओळख स्वतःकडे नसल्यास, किशोरवयीन मुलांना हीनभावना निर्माण होऊ शकते. मानसोपचार तज्ञांच्या मते, मोबाईल न मिळाल्याने किंवा काढून घेतल्याने किशोरवयीन मुलांमध्ये तीव्र भावनिक प्रतिक्रिया निर्माण होऊ शकते, कारण या वयात भावना तर्कावर हावी असतात.
संवादाचा अभाव — खरी समस्या
ही घटना केवळ ‘मोबाईल न मिळाल्याने झालेली आत्महत्या’ नसून, घरातील संवादाच्या अभावाची आणि मानसिक आरोग्याकडे दुर्लक्षाची उदाहरण आहे. पालक, शिक्षक आणि समाज यांनी किशोरवयीन मुलांच्या बोलण्यातून त्यांच्या चिंता ओळखणं गरजेचं आहे. फक्त अभ्यास, गुण आणि शिस्त यावर भर देऊन मुलांच्या भावनिक गरजा दुर्लक्षित करणं धोकादायक ठरू शकतं.
इतर घटनाही देतात इशारा
सोलापूरच्या नान्नज गावात अमर मुळे नावाच्या तरुणाने आत्महत्या केली आणि मृत्यूपूर्वी व्हिडिओद्वारे पाच लोकांवर त्रास देण्याचा आरोप केला. ही घटना दाखवते की केवळ मोबाईल नाही, तर कोणताही न सुटलेला मानसिक ताण विनाशकारी ठरू शकतो.
उपाय काय?
अशा घटना टाळण्यासाठी संवाद, समजूतदारपणा आणि भावनिक आधार आवश्यक आहे. कधी कधी “तू ठीक आहेस ना?” असा साधा प्रश्नही एखाद्याचं आयुष्य वाचवू शकतो. मानसिक आरोग्याला प्राधान्य देणं, तंत्रज्ञानाचा संतुलित वापर शिकवणं आणि मुलांच्या भावनिक गरजांकडे लक्ष देणं — ही सगळी समाजाची सामूहिक जबाबदारी आहे.
